کفش طبی کودکان (ارتوپدی) - کاربردها، ویژگی‌ها و راهنمای انتخاب

اگر فرزند شما هنگام راه‌رفتن پاهایش را به داخل یا خارج می‌چرخاند، زود خسته می‌شود یا کف پایش صاف به نظر می‌رسد، ممکن است به ارزیابی تخصصی نیاز داشته باشد؛ اما این نشانه‌ها لزوماً به معنای بیماری یا نیاز قطعی به کفش طبی نیستند.

کفش طبی کودکان با توجه به وضعیت پا، مچ، الگوی راه‌رفتن و نیازهای حرکتی کودک انتخاب یا طراحی می‌شود. این کفش ممکن است به حمایت از پا، کاهش فشار، افزایش ثبات یا قرارگیری بهتر کفی و ارتز کمک کند. بااین‌حال، هدف آن برای همه کودکان یکسان نیست و نباید با وعده اصلاح قطعی ناهنجاری‌ها معرفی شود.

در این مقاله توضیح می‌دهیم کفش طبی کودکان چیست، چه کودکانی ممکن است به آن نیاز داشته باشند، هنگام انتخاب کفش به چه نکاتی توجه کنید و چه زمانی مراجعه به متخصص ضروری است.

کفش طبی کودکان چیست؟

کفش طبی کودکان نوعی کفش حمایتی است که بر اساس شرایط پا، مچ، الگوی راه‌رفتن و نیازهای حرکتی کودک انتخاب یا طراحی می‌شود.

• هدف از استفاده از این کفش می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
• ایجاد حمایت و ثبات بیشتر برای پا و مچ.
• کاهش فشار روی بخش‌هایی از پا در شرایط مشخص.
• فراهم‌کردن فضای مناسب برای کفی یا ارتز.
• کمک به کنترل بهتر الگوی راه‌رفتن.
• افزایش راحتی کودک هنگام راه‌رفتن و فعالیت.

ویژگی‌های کفش طبی برای همه کودکان یکسان نیست. شکل کفش، میزان انعطاف‌پذیری، نوع کفی، ساختار پاشنه و ارتفاع ساق باید بر اساس نیاز کودک و نظر متخصص تعیین شود.

کفش طبی همیشه به معنای کفشی سنگین، بسیار سفت یا ساق‌بلند نیست.

آیا هر کودکی به کفش طبی نیاز دارد؟

خیر. بسیاری از کودکان سالم می‌توانند با کفش معمولیِ مناسب، سبک و اندازه صحیح فعالیت کنند. کفش کودک باید به پا اجازه حرکت طبیعی بدهد و انگشتان را تحت فشار قرار ندهد.

صاف‌بودن کف پا، چرخش مختصر پا یا تفاوت جزئی در نحوه راه‌رفتن، به‌تنهایی به معنای وجود بیماری یا ضرورت استفاده از کفش ارتوپدی نیست. در بعضی کودکان، تنها زمانی استفاده از کفی یا کفش حمایتی توصیه می‌شود که درد، خستگی، بی‌ثباتی یا اختلال عملکرد وجود داشته باشد.

برای نمونه، ارتزها در بعضی موارد صافی کف پا ممکن است برای کاهش ناراحتی یا حمایت از پا تجویز شوند، نه لزوماً برای تغییر دائمی شکل پا.orthoinfo.aaos

استفاده خودسرانه از کفش‌های سنگین، بسیار سفت یا ساق‌بلند ممکن است حرکت طبیعی پا را محدود کند. ویژگی‌های کفش باید با نیاز واقعی کودک هماهنگ باشد؛ کفشی که برای یک کودک مبتلا به بی‌ثباتی مچ مناسب است، الزاماً برای کودک دیگری با پای سالم انتخاب مناسبی نیست.

چه زمانی ارزیابی تخصصی لازم است؟

در صورت مشاهده هریک از موارد زیر، مراجعه به متخصص می‌تواند مفید باشد:

• درد مداوم یا تکرارشونده در پا، مچ، زانو یا ساق.

• خستگی غیرمعمول هنگام راه‌رفتن یا بازی.

• زمین‌خوردن مکرر یا بی‌ثباتی قابل توجه.

• ساییدگی غیرعادی و یک‌طرفه کفش‌ها.

• چرخش واضح پا به داخل یا خارج.

• راه‌رفتن روی پنجه، به‌ویژه اگر ادامه‌دار باشد.

• تفاوت قابل توجه در طول یا اندازه دو پا.

• وجود دفورمیتی، بیماری عصبی‌عضلانی یا سابقه آسیب.

• دشواری کودک در پوشیدن کفش‌های معمولی.

این نشانه‌ها به‌تنهایی تشخیص قطعی نیستند، اما می‌توانند دلیل مناسبی برای بررسی دقیق‌تر باشند.

کاربردهای کفش طبی کودکان

کفش طبی یا کفش حمایتی ممکن است در شرایط زیر، با نظر متخصص، مورد استفاده قرار گیرد:

• حمایت از پا و مچ در کودکانی که بی‌ثباتی دارند.

• کاهش فشار روی بخش خاصی از پا.

• ایجاد فضای مناسب برای کفی یا ارتز.

• کمک به کنترل بهتر الگوی راه‌رفتن.

• کاهش ناراحتی در بعضی مشکلات عملکردی پا.

• همراهی با برنامه فیزیوتراپی یا سایر درمان‌های تجویزشده.

کفش طبی برای صافی کف پا

صافی کف پا در کودکان می‌تواند انعطاف‌پذیر یا سخت باشد و با یا بدون درد دیده شود. در بسیاری از کودکان، صافی کف پای انعطاف‌پذیر بدون درد نیازمند درمان تهاجمی نیست. اگر کودک درد، خستگی، محدودیت حرکتی یا مشکل قابل توجه در فعالیت داشته باشد، متخصص ممکن است کفی، تمرین، کفش حمایتی یا روش دیگری را پیشنهاد کند.

کفش طبی برای راه‌رفتن روی پنجه

راه‌رفتن روی پنجه علت‌های مختلفی دارد و در برخی کودکان کم‌سن‌وسال ممکن است موقتی باشد. اگر این الگو ادامه پیدا کند، کودک نتواند پاشنه را روی زمین بگذارد، یا دچار سفتی عضلات و محدودیت حرکتی باشد، ارزیابی تخصصی لازم است.

کفش طبی به‌تنهایی برای همه موارد راه‌رفتن روی پنجه مناسب نیست. بر اساس علت مشکل، ممکن است تمرین، کشش، فیزیوتراپی یا ارتز مچ و پا مورد بررسی قرار گیرد.

شایع‌ترین مشکلاتی که می‌توان با کفش طبی مدیریت کرد

کفش طبی یا ارتوپدی ممکن است در مدیریت برخی مشکلات پای کودکان نقش حمایتی داشته باشد؛ اما نوع وسیله مورد نیاز به علت مشکل، شدت علائم و وضعیت حرکتی کودک بستگی دارد. در بعضی موارد، کفش به‌تنهایی کافی نیست و ممکن است کودک به کفی، بریس، ارتز، فیزیوتراپی یا درمان‌های دیگر نیاز داشته باشد.

• صافی کف پا. در بسیاری از کودکان، صافی کف پای انعطاف‌پذیر و بدون درد نیاز به درمان خاصی ندارد. اگر صافی کف پا با درد، خستگی، بی‌ثباتی یا محدودیت حرکتی همراه باشد، متخصص ممکن است استفاده از کفی، کفش حمایتی یا روش دیگری را پیشنهاد کند.

• پرونیشن. به نحوه چرخش و توزیع فشار پا هنگام ایستادن و راه‌رفتن مربوط است. شدت و اهمیت آن باید با مشاهده راه‌رفتن و ارزیابی تخصصی مشخص شود. کفش یا کفی ممکن است در بعضی کودکان به کنترل بهتر حرکت کمک کند، اما برای همه افراد ضروری نیست.

• سوپینیشن. به الگویی از حرکت و توزیع فشار در پا گفته می‌شود که می‌تواند باعث انتقال بیشتر وزن به بخش خارجی پا شود. تشخیص آن باید توسط متخصص انجام شود و نوع کفش یا کفی بر اساس علت و شدت آن انتخاب شود.

• راه‌رفتن روی پنجه. علت‌های مختلفی دارد. اگر کودک به‌طور مداوم روی پنجه راه می‌رود، نمی‌تواند پاشنه را روی زمین بگذارد یا دچار سفتی عضلات است، بهتر است ارزیابی تخصصی انجام شود. کفش طبی برای همه موارد راه‌رفتن روی پنجه درمان یکسانی نیست.

• کلاب‌فوت، فلج مغزی و مشکلات مادرزادی. در مشکلاتی مانند کلاب‌فوت، فلج مغزی و برخی بیماری‌های عصبی‌عضلانی، کفش ممکن است بخشی از برنامه درمانی باشد؛ اما معمولاً به‌تنهایی کافی نیست. انتخاب بریس، ارتز، کفش یا سایر روش‌های درمانی باید توسط تیم درمانی کودک انجام شود. ارزیابی، طراحی و ساخت این وسایل در حوزه ارتوپدی فنی کودکان انجام می‌شود و نوع وسیله مورد نیاز بر اساس تشخیص، سن، شدت مشکل و وضعیت حرکتی کودک تعیین خواهد شد.

• بیماری سیور. درد پاشنه در کودکان فعال ممکن است علت‌های مختلفی داشته باشد. در صورت وجود درد پاشنه، ابتدا باید علت آن مشخص شود. کفش مناسب و کفی حمایتی ممکن است در برخی موارد به کاهش فشار کمک کند، اما جایگزین تشخیص متخصص نیست.

• کوتاهی پا. در صورت وجود تفاوت طول پا، نوع اصلاح مورد نیاز به میزان اختلاف و علت آن بستگی دارد. ممکن است از کفی، افزایش ارتفاع کف کفش یا راهکارهای دیگر استفاده شود. این اصلاحات باید دقیق و پس از اندازه‌گیری انجام شوند.

ویژگی‌های کفش طبی مناسب کودک

کفش طبی مناسب الزاماً کفشی سنگین یا بسیار سفت نیست. ویژگی‌های مورد نیاز به وضعیت کودک بستگی دارد، اما هنگام انتخاب می‌توان به موارد زیر توجه کرد.

پنجه جادار

قسمت جلوی کفش باید فضای کافی برای حرکت انگشتان داشته باشد. پنجه باریک می‌تواند به انگشتان فشار وارد کند و موجب ناراحتی، تاول یا فشار روی ناخن‌ها شود.

در برخی کودکان که دفورمیتی انگشت یا نیاز به ارتز دارند، عرض و عمق بیشتر کفش اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

اندازه صحیح

کفش نباید به انگشتان فشار بیاورد و نباید آن‌قدر بزرگ باشد که پا داخل آن بلغزد. بهتر است کودک کفش را با جوراب معمول خود امتحان کند، بایستد و چند قدم راه برود.

اندازه پا را فقط با نگاه‌کردن به کفش قبلی تعیین نکنید. طول و عرض پاهای کودکان ممکن است در فاصله کوتاهی تغییر کند و دو پا نیز همیشه دقیقاً هم‌اندازه نیستند.

پشت کفش پایدار

در بعضی کودکان، پاشنه و بخش پشتی کفش باید ثبات کافی ایجاد کند. میزان این ثبات باید بر اساس مشکل کودک تعیین شود؛ پشت بسیار سفت برای همه کودکان ضروری نیست.

بست قابل تنظیم

بند، چسب یا سیستم‌های قابل تنظیم کمک می‌کنند کفش بهتر روی پا قرار بگیرد. کفش نباید هنگام راه‌رفتن از پاشنه خارج شود یا باعث فشار روی رویه پا شود.

وزن مناسب

کفش کودک نباید بدون دلیل سنگین باشد. وزن زیاد می‌تواند حرکت و بازی‌کردن را دشوار کند. کفش باید تا حد لازم حمایت ایجاد کند و در عین حال امکان فعالیت طبیعی را حفظ کند.

کفی مناسب

کفی ممکن است ساده، قابل جابه‌جایی یا سفارشی باشد. وجود قوس برجسته در کفی به‌تنهایی نشانه طبی‌بودن یا مناسب‌بودن کفش نیست. اگر کودک به کفی نیاز داشته باشد، اندازه، شکل و سختی آن باید با وضعیت پای او هماهنگ شود. کفی کفش‌های ارتوپدی کودکان سبک وزن بوده و دارای بالشتک‌هایی برای کاهش ضربه و کمک به تراز شدن پا هنگام تماس با زمین است و باعث ثبات در هنگام راه رفتن می‌شوند.

پشتیبانی از قوس پا

پشتیبانی از قوس پا برای همه کودکان ضروری نیست. اگر متخصص استفاده از کفی یا حمایت قوس را توصیه کند، این وسیله باید بر اساس شکل پا و الگوی حرکتی کودک انتخاب شود.

جنس و تهویه مناسب

رویه کفش باید کیفیت مناسب، دوخت قابل‌اعتماد و تهویه کافی داشته باشد. چرم طبیعی می‌تواند یکی از گزینه‌ها باشد، اما نمی‌توان یک جنس را برای همه کودکان «بهترین» دانست. طراحی کفش، وزن، انعطاف‌پذیری و تناسب آن با پای کودک اهمیت بیشتری دارد.

حتما بخوانید:کاردرمانی کودکان

چگونه کفش کودک را امتحان کنیم؟

برای بررسی اولیه اندازه کفش، مراحل زیر را انجام دهید:

1. کودک جورابی را بپوشد که معمولاً با کفش استفاده می‌کند.

2. هر دو پا را اندازه بگیرید و کفش را بر اساس پای بزرگ‌تر انتخاب کنید.

3. کودک در حالت ایستاده کفش را امتحان کند.

4. جلوی انگشتان را از نظر فضای کافی بررسی کنید.

5. مطمئن شوید پاشنه هنگام راه‌رفتن از کفش بیرون نمی‌آید.

6. بررسی کنید کفش از کناره‌ها، روی انگشتان و پشت پا فشار وارد نمی‌کند.

7. از کودک بخواهید چند دقیقه راه برود، بنشیند و حرکت کند.

8. پس از خارج‌کردن کفش، پوست پا را از نظر قرمزی، تاول یا نقاط فشار بررسی کنید.

عدد ثابتی برای بزرگ‌ترگرفتن کفش همه کودکان وجود ندارد. کفش باید فضای رشد منطقی داشته باشد، اما نباید آن‌قدر بزرگ باشد که کنترل پا را کاهش دهد یا موجب زمین‌خوردن شود.

برای کودکان کم‌سن، اندازه کفش باید مرتب بررسی شود؛ زیرا رشد پا در این سنین سریع است. راهنمای آکادمی اطفال آمریکا نیز توصیه می‌کند اندازه کفش کودک در فواصل منظم کنترل شود و کفش تنگ استفاده نشود.

کفش طبی مناسب برای کودکان در سنین مختلف

نیاز پای کودک در هر سن متفاوت است؛ کفشی که برای یک کودک 2 ساله مناسب است، برای یک نوجوان 10 ساله کافی نیست:

• نوزادان و کودکان نوپا (0-3 سال): برای کودکانی که در حال یادگیری راه رفتن هستند، بهتر است که کفش‌ها به گونه‌ای طراحی شده که مشابه راه رفتن برهنه باشد تا عضلات تقویت شوند و تعادل بهبود یابد. کفش‌ها باید نرم، انعطاف‌پذیر و سبک باشند و از ساختارهای سفت خودداری شود. انجمن پزشکی پودیاتریک آمریکا توصیه می‌کند که کفش‌های این سنین باید کفی نازک و محافظت‌کننده داشته باشند و حرکات پا را محدود نکنند.
• کودکان پیش‌دبستانی و سنین ابتدایی مدرسه (4-8 سال): در این سن، کودک نیاز به ساختار کمی بیشتر دارد، اما هنوز هم باید کفش‌ها انعطاف‌پذیر باشند تا با پاهای او هماهنگ شوند. کفش‌ها باید کفی نرم داشته باشند، اما معمولاً نیازی به حمایت‌های محکم در این سنین نیست؛ زیرا پاها هنوز در حال رشد و تکامل هستند. همچنین، فضای کافی در ناحیه پنجه برای رشد طبیعی پا ضروری است.
• نوجوانان (9-12 سال): با افزایش سن و فعالیت‌های بیشتر، دوام و ثبات کفش‌ها اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. کفش‌ها باید دارای کفی سفت، پشتیبانی از پاشنه و حمایت متوسط از قوس پا باشند. نوجوانانی که دچار مشکلات خاص ارتوپدی یا ناهنجاری‌های پا هستند، ممکن است به کفش‌های طبی سفارشی یا ارتز نیاز داشته باشند تا از فشار و آسیب جلوگیری کنند.

مراحل ساخت کفش طبی کودکان

ساخت کفش طبی برای کودکان نیازمند دانش تخصصی درزمینه‌ ویژگی‌های پزشکی پای کودک و آگاهی کافی از صنعت کفش‌سازی مخصوص کودکان است. بین انگشت بلندتر و نوک کفش باید فضای کافی برای حرکت انگشتان وجود داشته باشد؛ مقدار دقیق آن به سن، نوع کفش، شکل پا و نظر متخصص بستگی دارد. این فرایند به‌دلیل ویژگی‌های رفتاری کودکان و تحرک زیاد آن‌ها، نسبت به ساخت کفش برای بزرگسالان وقت‌گیرتر و پیچیده‌تر است. مراحل ساخت کفش طبی کودکان به ترتیب زیر هستند:

• بررسی پا و راه‌رفتن: شکل پا، دامنه حرکت، نقاط فشار، وضعیت مچ و الگوی راه‌رفتن بررسی می‌شود. در صورت نیاز، اطلاعات تکمیلی پزشک یا فیزیوتراپیست نیز دریافت خواهد شد.
• اسکن و اندازه‌گیری: بیمار ابتدا به کلینیک‌های معتبر ساخت کفش طبی مراجعه می‌کند و اسکن سه‌بعدی از کف پای کودک گرفته می‌شود تا طول، عرض، قوس و برآمدگی‌های مختلف کف پا به‌دقت اندازه‌گیری شوند.

• تعیین نیاز اصلاحی. پس از ارزیابی مشخص می‌شود که کودک به کفش معمولی، کفش حمایتی، کفی، ارتز یا کفش سفارشی نیاز دارد. همه کودکان به یک ساختار اصلاحی یکسان نیاز ندارند.

• تحلیل و شبیه‌سازی: داده‌های اسکن توسط متخصصان پا تحلیل شده و با استفاده از نرم‌افزارهای شبیه‌ساز، کفش طبی متناسب با پای کودک طراحی می‌شود.
• طراحی قالب: قالب کفش بر اساس ویژگی‌های پای کودک طراحی و برای تولید به کارگاه ساخت کفش طبی فرستاده می‌شود.
• ساخت قالب و قطعات کفش: قالب و اجزای کفش بر اساس طراحی‌ها و داده‌های نرم‌افزاری، با استفاده از دستگاه‌های برش لیزری و با دقت بالا روی چوب یا مواد فایبرگلاس ساخته می‌شوند. قالب کفش کودکان باید از موادی با انعطاف‌پذیری بالا و ژل‌های اسفنجی با پوشش ضدباکتری ساخته شود.
• اتصال رویه به قالب: رویه‌ کفش از جنس چرم طبیعی به قالب متصل می‌شود. چرم طبیعی به‌دلیل انعطاف بالا و خاصیت تنفسی، جنس رایجی برای رویه کفش کودکان است.
• پرداخت نهایی: درنهایت کفش آماده‌سازی شده و برای استفاده کودک پرداخت می‌شود.
• تحویل و پیگیری: پس از آماده‌شدن کفش، نحوه پوشیدن، مدت استفاده، مراقبت از کفش و علائم فشار به والدین توضیح داده می‌شود. در صورت مشاهده درد، زخم، بی‌حسی یا ناراحتی مداوم، استفاده از کفش باید متوقف و موضوع با متخصص بررسی شود.

چه زمانی کفش را تعویض کنیم؟

کفش کودک را در شرایط زیر بررسی یا تعویض کنید:

• انگشتان به جلوی کفش می‌رسند.

• کفش از عرض برای پا تنگ شده است.

• رویه یا کف کفش تغییر شکل داده است.

• کفی یا ارتز داخل کفش به‌درستی قرار نمی‌گیرد.

• کودک هنگام پوشیدن کفش احساس درد یا فشار دارد.

• کفش باعث ایجاد قرمزی، تاول یا زخم می‌شود.

• الگوی راه‌رفتن کودک تغییر کرده یا نیازهای حرکتی او بیشتر شده است.

رشد کودک سرعت ثابتی ندارد؛ بنابراین تعویض کفش نباید صرفاً بر اساس یک بازه زمانی ثابت انجام شود.

عوامل مؤثر بر هزینه کفش طبی کودکان

هزینه کفش طبی کودکان ثابت نیست و به چند عامل مشخص بستگی دارد؛ به همین دلیل قیمت‌گذاری آن معمولاً پس از معاینه و اسکن پا اعلام می‌شود. برخی از این عوامل عبارت‌اند از:

• نوع و شدت ناهنجاری پا: اصلاح کلاب فوت یا فلج مغزی معمولاً به مداخلات پیچیده‌تری نسبت به صافی کف پای ساده نیاز دارد.
• جنس رویه و کفی: چرم طبیعی و کفی‌های ارتز پیشرفته نسبت به مواد ساده، هزینه بیشتری دارند.
• سفارشی‌سازی بر اساس اسکن: کفش اسکن‌شده اختصاصی به‌طور طبیعی از کفش آماده فروشگاهی گران‌تر است، چون قالب مخصوص پای همان کودک ساخته می‌شود.
• تعداد و نوع مداخلات ارتوپدی داخل کفی: هر مداخله اضافه (مثل پد پاشنه یا حمایت قوس سفارشی) روی هزینه نهایی اثر دارد.
• دفعات تنظیم مجدد در دوره رشد: چون پای کودک به‌سرعت رشد می‌کند، برخی خانواده‌ها به بازسازی یا تنظیم دوره‌ای کفی/کفش نیاز دارند.

برای دریافت برآورد دقیق هزینه متناسب با وضعیت پای فرزندتان، بهتر است ابتدا نوبت اسکن و معاینه را در گروه توانبخشی راه کمال رزرو کنید.

مقایسه کفش طبی آماده فروشگاهی و کفش طبی اسکن‌شده اختصاصی

کفش سفارشی همیشه بهتر از کفش آماده نیست. اگر کودک با یک کفش آماده مناسب یا کفی استاندارد راحت باشد و نیاز پیچیده‌ای نداشته باشد، سفارش کفش سفارشی ممکن است ضرورتی نداشته باشد.

در هنگام خرید کفش طبی کودکان به چه نکاتی باید توجه کرد

در اینجا 10 ویژگی کلیدی برای انتخاب کفش مناسب کودکان با ارتز آورده شده‌اند:

1. کفی قابل جابه‌جایی: برای کودکانی که از ارتز یا کفی سفارشی استفاده می‌کنند، فضای داخلی و کفی قابل جابه‌جایی اهمیت دارد.

2. عرض و عمق مناسب: کفش باید هم برای پای کودک و هم برای کفی یا ارتز فضای کافی داشته باشد.

3. پاشنه پایدار: پشت کفش باید در صورت نیاز ثبات کافی ایجاد کند، بدون اینکه حرکت طبیعی پا را محدود کند.

4. بست قابل تنظیم: بند یا چسب قابل تنظیم به قرارگیری بهتر کفش روی پا کمک می‌کند.

5. تهویه مناسب: مواد و طراحی کفش باید از تجمع رطوبت جلوگیری کنند.

6. انعطاف‌پذیری متناسب: کفش نباید بیش از حد سفت یا بدون دلیل انعطاف‌ناپذیر باشد.

7. دوام کافی: دوخت و زیره باید در برابر استفاده روزانه مقاوم باشند.

8. وزن مناسب: کفش سبک‌تر معمولاً حرکت و بازی کودک را آسان‌تر می‌کند، مگر اینکه متخصص ساختار متفاوتی تجویز کرده باشد.

9. فضای کافی برای انگشتان: پنجه نباید انگشتان را به هم فشار دهد.

10. اندازه دقیق: کفش باید فضای رشد منطقی داشته باشد، اما نباید باعث لغزش پا شود.

مشاوره انتخاب کفش طبی کودک

انتخاب کفش طبی باید از تشخیص نیاز کودک شروع شود، نه از خرید یک مدل خاص صرفاً به دلیل صافی کف پا یا توصیه‌های عمومی. کارشناسان راه کمال می‌توانند با بررسی پای کودک و الگوی راه‌رفتن او، درباره مناسب‌بودن کفش معمولی، کفش حمایتی، کفی، ارتز یا کفش سفارشی راهنمایی کنند. پس از بررسی، ممکن است کفش معمولی مناسب، کفش حمایتی، کفی، ارتز یا کفش سفارشی پیشنهاد شود.

برای دریافت مشاوره:

• با کارشناسان راه کمال تماس بگیرید.

• برای ارزیابی پای کودک وقت بگیرید.

• درباره شرایط و علائم کودک با متخصص گفت‌وگو کنید.

• پیش از سفارش، نوع وسیله مورد نیاز و مراحل ساخت را بپرسید.

یادداشت پزشکی: این مقاله برای افزایش آگاهی والدین تهیه شده و جایگزین معاینه پزشک، متخصص ارتوپدی، فیزیوتراپیست یا ارتزیست و پروتزیست نیست. انتخاب کفش، کفی یا ارتز باید متناسب با شرایط هر کودک انجام شود.