تشخیص اوتیسم در چه سنی امکانپذیر است؟
هنگام بحث در مورد سن تشخیص اوتیسم باید عوامل زیادی را در نظر گرفت؛ زیرا کودکان دارای طیف اوتیسم از نظر سن، گروه اجتماعی-اقتصادی، نژاد، جنسیت و غیره متفاوت هستند. با توجه به این عوامل، تشخیص اوتیسم در کودکان در سن سه تا ده سالگی امکانپذیر است.
آیا تشخیص زودهنگام اوتیسم بهتر است؟
بسیاری از موارد اوتیسم تا زمانی که فرد به سن مدرسه یا بزرگسالی نرسد، شناسایی نمیشوند؛ زیرا علائم اوتیسم در محیط کلاس درس بیشتر خود را نشان میدهند. این تأخیر در تشخیص میتواند به دلایل مختلفی رخ دهد و تأثیرات متفاوتی بر فرد داشته باشد؛ به ویژه اگر تشخیص زودتر صورت گرفته و مداخلههای اولیه آغاز شده باشد.
اهمیت تشخیص زودهنگام اوتیسم
هنگامی که اختلالات طیف اوتیسم در کودکان کمسن تشخیص داده میشوند، میتوان از مداخلات رفتاری زودهنگام، کاردرمانی و سایر روشهای درمانی بهره برد. این روشها میتوانند بخشی از برنامه درمانی کودک باشند و به بهبود اختلالات رشدی و سایر ناتوانیهایی که ممکن است همراه با اوتیسم شناسایی شدهاند، کمک کنند.
چه چیزی میتواند به تشخیص اوتیسم کمک کند؟
ارائه منابع و اطلاعات به والدین و مراقبان درباره اوتیسم و فواید تشخیص زودهنگام، میتواند به کودکان دارای اوتیسم کمک کند تا زودتر به یک برنامه درمانی مناسب دست یابند. این امر همچنین به والدین و مراقبان کمک میکند تا نیازهای کودک را بهتر درک کرده و از او حمایت کنند.
دسترسی بهتر به منابع و اطلاعات، میتواند اثربخشی درمانها و مداخلات کودک را افزایش دهد. این امر به کودک فرصتهای بیشتری میدهد تا از دوران حساس رشد مغزی که برای یادگیری و سازگاری با محیط مناسب است، بهرهمند شود.
میانگین سن تشخیص اوتیسم در کودکان در سطح جهانی
مطالعات نشان میدهند که میانگین سن تشخیص اوتیسم در کودکان در ایالات متحده و بریتانیا حدود سه سالگی است. در مورد تشخیصهای مشابه مانند اختلال رشدی فراگیر، میانگین سن تشخیص در ایالات متحده پنج سال و در بریتانیا حدود شش سال است.
بیشتر کودکانی که به سندرم آسپرگر مبتلا هستند، در ایالات متحده به طور متوسط در سن هفت سالگی و در بریتانیا در سن نه سالگی تشخیص داده میشوند. مطالعات نشان میدهند که تفاوتهای منطقهای، فقر، تشخیصهای چندگانه و معیارهای تشخیصی میتوانند بر تشخیص این اختلالات در مناطق مختلف تأثیرگذار باشند.
سه نشانه اصلی اولیه و اصلی چیست؟
سه نشانه کلیدی و اولیه اوتیسم عبارتاند از:
- نرسیدن به نقاط عطف رشدی در زمان مورد انتظار
- مشکلات اجتماعی یا عدم توانایی در مهارتهای اجتماعی
- رفتارهای تکراری مانند تکان دادن دستها، مرتب کردن اسباببازیها، یا تکرار برنامهها و روالها
چه موانعی در تشخیص اوتیسم وجود دارند؟
برخی از موانع تشخیص زودهنگام اوتیسم شامل محل زندگی کودک است، چه در مناطق روستایی و چه در مناطق شهری. یک مطالعه نشان داد که اوتیسم کودکان در مناطق روستایی تقریباً شش ماه زودتر نسبت به کودکان شهری تشخیص داده میشود.
همچنین، اتیسم در کودکانی که زیر خط فقر هستند، تقریباً یک سال دیرتر از کودکانی که بالای خط فقر هستند تشخیص داده میشود. این موضوع میتواند به دلایلی مانند کمبود حمل و نقل یا عدم دسترسی به پزشک خانواده یا متخصص اطفال ثابت باشد.
والدین به چه نشانههایی برای تشخیص اوتیسم باید توجه کنند؟
مطالعات نشان دادهاند اوتیسم در کودکانی که تأخیر شدید در زبان و آگاهی اجتماعی دارند، دستهای خود را تکان میدهند، روی پنجه راه میروند و رفتارهای بازی غیرمعمولی دارند، حدود یک سال زودتر از سایرین تشخیص داده میشود. همچنین، میانگین سن تشخیص اوتیسم در کودکانی که ناتوانیهای رشدی دیگر همراه با اوتیسم دارند، کمتر از سایرین است.
بیشتر موانع ذکر شده میتوانند ازطریق آموزش بیشتر پزشکان، معلمان، والدین، مراقبان و افرادی که با کودکان خردسال کار میکنند، برطرف شوند. همچنین، وجود حمایتها و خدمات مناسب برای افرادی که سؤالات و نگرانیهایی دارند، بسیار حیاتی است تا بتوانند مراحل لازم را طی کرده و پاسخ سؤالات خود را دریافت کنند.
میانگین سن تشخیص اوتیسم در پسران و دختران چقدر است؟
طبق گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماریها (CDC)، از هر 44 کودک یک نفر در طیف اوتیسم قرار دارد. همچنین، پسران چهار برابر بیشتر از دختران احتمال دارد که تشخیص اوتیسم دریافت کنند.
میانگین سن تشخیص اوتیسم در دختران چهار سالگی است، در حالی که در پسران کمی بیش از سه سال است. این موضوع نشان میدهد اوتیسم در پسران بیشتر و زودتر از دختران تشخیص داده میشود.
چرا تشخیص اوتیسم در دختران با تأخیر صورت میگیرد؟
تأخیر در تشخیص اوتیسم در دختران معمولاً به دلایل مختلفی اتفاق میفتد. یکی از این دلایل این است که علائم دخترها ممکن است به شدت علائم پسرها نباشند و به همین دلیل ممکن است دختران توانایی بیشتری در پنهان کردن علائم خود داشته باشند.
همچنین، در یک مطالعه مقایسهای بین پسران و دختران مبتلا به اوتیسم، نتایج نشان دادند که دختران در شناخت اجتماعی و تفسیر نشانههای اجتماعی مشکل بیشتری دارند، در حالی که پسران رفتارهای تکراری بیشتری مانند تکان دادن دستها و تمرکز شدید بر روی موضوعات خاص نشان میدهند.
آیا تفاوت بین دختران و پسران مبتلا به اوتیسم در سنین بالاتر نیز وجود دارد؟
تا زمانی که مطالعه بر روی پسران بزرگتر با اختلالات طیف اوتیسم (10 تا 15 ساله) انجام شد، مشخص شد که آنها در نشانههای اجتماعی و استفاده مناسب از زبان در موقعیتهای اجتماعی مشکل بیشتری دارند. در حالی که این مشکلات برای دختران بیشتر بهعنوان نشانه اصلی در سنین پایینتر مشاهده شده بود.
به نظر میرسد علائمی که دختران دارند به اندازه علائم پسران قابل مشاهده و تشخیص نیستند. پسران بیشتر علائم فیزیکی داشتند، در حالی که علائم دختران بیشتر به صورت درونی و اجتماعی بروز میکنند.
جمعبندی
همانطور که گفتیم طبق بررسیهای انجامشده میانگین سن تشخیص اوتیسم در دخترها چهار سالگی و در پسرها حدوداً سه سالگی است. این تفاوت به خاطر بروز علائم متفاوت در آنها و توانایی دختران در پنهان کردن علائم اوتیسم نسبت به پسرها میباشد.
منابع
مطالب مشابه
آلزایمر دوران کودکی ناشی از شرایط ژنتیکی است که به تدریج به مغز و سیستم عصبی آسیب میرسانند. علائم در کودکان چهار ساله و بالاتر قابل مشاهدهتر و آسانتر تشخیص داده میشوند. کودکی که به آلزایمر دوران کودکی مبتلا است، علائمی را نشان میدهد که معمولاً بر حافظه، هماهنگی و مهارتهای ارتباطی او تأثیر میگذارند.
اگر فرزند شما به اماس مبتلا باشد، سیستم ایمنی بدن او به اشتباه به سلولهای میلین حمله میکند. این سلولها، پوششهای محافظی هستند که اعصاب مغز و نخاع را احاطه کردهاند. آسیب غلاف میلین، سیگنالهای عصبی از مغز کودک شما به بقیه بدن را مختل میکند. این آسیب میتواند منجر به علائمی مانند ضعف عضلانی، خستگی، مشکلات حافظه، مشکلات تعادل و هماهنگی و نیز تغییرات بینایی شود.
زوال عقل اغلب افراد مسن را تحت تأثیر قرار میدهد، اما در موارد نادر، کودکان ممکن است با اختلالات پسرونده مغزی متولد شوند. درنتیجه علائم زوال عقل مانند از دست دادن حافظه، تکلم یا توانایی حرکت مشاهده میشوند.
وقتی صحبت از بیماری پارکینسون میشود بیشتر افراد، بزرگسالان یا افراد مسن را به یاد میآورند و تصور میکنند این بیماری فقط در سنین بالا مشاهده میشود. اما در موارد بسیار نادر، علائم پارکینسون در کودکان شش ساله نیز ظاهر میشوند.
پس از درمان تومور مغزی، کودک ممکن است در انجام کارهای روزانه مانند دوش گرفتن، لباس پوشیدن و غذا خوردن مشکل داشته باشد. کاردرمانیبه بازیابی این مهارتها و استقلال کمک می کند.
دیستروفی عضلانی (MD) اختلالی ژنتیکی است که بر توانایی عضلات برای ترمیم خود تأثیر میگذارد. بسته به نوع دیستروفی عضلانی، تأثیر این بیماری بر زندگی روزمره میتواند متفاوت باشد. خبر خوب این است که فیزیوتراپی و کاردرمانی گزینههای عالی برای بهبود قدرت و کاهش علائم کودک هستند.
بیش حسی دهانی بر تمایل کودک به پذیرش غذاهای مختلف تأثیر میگذارد. کودکانی که این حساسیت را تجربه میکنند ممکن است بافتهای خاصی مانند غذاهای تُرد، لهشده یا لزج را رد کنند که درنهایت بر دریافت تغذیهای آنها تأثیر میگذارد.
توانبخشی شناختی کودکان، رویکردی درمانی است که به بهبود توانایی کودک در تفکر و پردازش اطلاعات پس از آسیب به مغز یا بیماری که بر عملکرد مغز تأثیر گذاشته است، کمک میکند. هدف آن آموزش مجدد عملکردهای شناختیای است که دچار اختلال شدهاند و کمک به کودکان برای بازگشت به فعالیتهای روزانه خود میباشد.
اسکیزوفرنی در دوران کودکی، اختلالی نادر اما عصبی-رشدی است که میتواند تأثیر مخربی بر توانایی کودک در عملکرد روزانه، تحصیلی و اجتماعی داشته باشد. در این راستا، کاردرمانی نقش محوری ایفا میکند و هدف آن فراتر از مدیریت علائم، بهبود استقلال و کیفیت زندگی کودک است.
افسردگی در کودکان ممکن است با آنچه در بزرگسالان دیده میشود، متفاوت به نظر برسد. و ممکن است برای هر کودک به شکلی متفاوت باشد. کاردرمانگران میتوانند به افزایش عزت نفس، توسعه مهارتهای مقابلهای، و پرورش انعطافپذیری کودکان کمک کنند. آنها همچنین میتوانند محیطی امن و حمایتی برای کودکان فراهم کرده تا احساسات خود را بیان کنند و سختیها را پشت سر بگذارند.